Υπάρχουν άνθρωποι που σε μια ζωή έδωσαν στην Ελλάδα 4 και 5 ζωές και σήμερα ζουν μες τη λήθη...
Ας διαδώσουμε τις ιστορίες τους κόντρα σε αυτό που θέλουν να μας κάνουν...
Η δασκάλα Ουρανία Νικολάου Παναγιωτοπούλου – Ηλιοπούλου γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1901. Έλαβε το πτυχίο της δασκάλας από το Διδασκαλείο του Κεντρικού Παρθεναγωγείου της Ορθοδόξου Κοινότητος Σμύρνης το Μάϊο το 1917. Υπηρέτησε σαν δασκάλα στις Φώκιες και τη Σμύρνη κατά την επόμενη πενταετία. Ήταν εθελόντρια νοσοκόμος στα αναρρωτήρια του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη από το 1919 κι ως τον Αύγουστο του 1922.
Κατά τη Μικρασιατική καταστροφή έχασε στη Σμύρνη πατέρα και αδερφό. Κατέφυγε πρόσφυγας στην Ελλάδα, με τη μητέρα της και δύο ακόμα αδέρφια. Από το 1925 βρίσκεται παντρεμένη στο Ζωριάνο Δωρίδας και από το 1930 υπηρετεί ως δασκάλα στο διτάξιο σχολείο του Κροκυλείου Δωρίδας, μέχρι το Σεπτέμβριο του 1947. Στο Αλβανικό Έπος συμμετέχει στη συμπαράσταση του λαού προς τους μαχόμενους, και στην περίοδο της Κατοχής παίρνει μέρος στην αντιστασιακή οργάνωση της ΕΚΚΑ. Ακολουθεί ο πρώτος γύρος του Κ.Κ.Ε. και προγράφεται. Κατά τον τρίτο γύρο του 1946 – 1949 αντιδρά στο παιδομάζωμα.
Συλλαμβάνεται από τον Δημοκρατικό Στρατό, και συγκεκριμένα από τη τμήματα Γιώτη (Χαρίλαου Φλωράκη) και Διαμαντή (Γιάννη Αλεξάνδρου) και μεταφέρεται δέσμια μαζί με τη δεκαπεντάχρονη κόρη της Όλγα στο ξωκλήσι της Θεοτόκου, όπου κατασφάζονται και οι δύο, ύστερα από ατιμωτικά μαρτύρια...
- Καπετάν Γιώτη, η δασκάλα του Κροκυλείου μιλάει λεύτερα.
- Σκοτώστε την!
- Έχει λέει και κάτι ιδανικά: "Πατρίδα, οικογένεια και πίστη"
- Τότε σφάξτε την!
ΠΗΓΗ
